ပညာရွိ ၿဖစ္ခ်င္သူ

တစ္ခါတုန္းက ဂရိၿပည္ ေအသင္ၿမိဳ႕မွာ ဥာဏ္ပညာအေၿမာ္အၿမင္ အလြန္ၾကီးမားခ်င္တဲ႕ လူငယ္တစ္ေယာက္ ရွိတယ္ ။ 

ဒီလူငယ္က သူ႔ၿမိဳ႕မွာ ပညာဥာဏ္အၾကီးမားဆံုးလို႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ႕ အေတြးအေခၚပညာရွိေဆာ႔ခရတၱိထံမွာ အၾကံဥာဏ္ သြားေတာင္းတယ္ ။ ပညာရွိၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရပါ႔မလဲေပါ႔ ။

ေဆာ႔ခရတၱိက ဒႆနစကား၀ိုင္း မ်ားမွာ ထက္ထက္သန္သန္ ေဆြးေႏြးေ၀ဖန္တတ္မယ္႔ သာမာန္အားၿဖင္႔ ေတာ႔ ႏႈတ္ဆိတ္သူတစ္ဦး ၿဖစ္တယ္ ။ လူငယ္ကေမးတဲ႕ အခါ သူဘာမွ ၿပန္မေၿပာဘဲ ပင္လယ္ကမ္းေၿခကို ေခၚသြားတယ္ ။ သူကတစ္ခါတစ္ေလ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကို ႏႈတ္နဲ႕ေၿပာတာထက္ ပိုထိေရာက္တဲ႕ လက္ေတြ႔ နည္းလမ္းမ်ားနဲ႕ ထူးထူးၿခားၿခား ၿပသေလ႔ရွိတယ္ ။

ပင္လယ္ကမ္းစပ္ေရာက္ေတာ႔ အ၀တ္အစားေတြ မခၽြတ္ဘဲ ေရထဲတန္းဆင္းသြားတယ္ ။ လူငယ္ကိုပါ သူ႔ေနာက္ လိုက္ခဲ႔ဖို႔ေခၚေတာ႔ လူငယ္လည္းတြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္နဲ႕ ပါသြားတာေပါ႔ ။ ေရက ေမးေစ႕နားေလာက္ထိေရာက္တဲ႕ အခါ ေဆာ႔ခရတၱိက လူငယ္ကို ေစ႔ေစ႔ၾကည္႔ၿပီး ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ႕ ကိုင္တယ္။ အဲ႔ဒီေနာက္ ရုတ္တရက္ အားနဲ႕ဆြဲၿပီး လူငယ္ကို ေရထဲေခါင္းၿမဳပ္ေအင္ ဖိႏွိပ္တယ္ ။

ေအာက္မွာ ေရမြန္းလုိ႔ လူငယ္က တအားရုန္းတယ္ ။ ေဆာ႔ခရတၱိက မလႊတ္ဘူး ။ အေတာ္ၾကီးမြန္းေလာက္ ၿပီ သည္႔ထက္ဆက္ႏွစ္ထားရင္ ေသေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႕ အခ်ိန္ေလာက္မွ ၿပန္လႊတ္ေပးလုိက္တယ္ ။ လူငယ္လည္း အဲ႕သည္ေတာ႔မွ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႕ ေခါင္းေဖာ္လာ၊ အသက္လုရွဴ ၊ ဆားငန္ေရေတြ ပါးစပ္ထဲ၀င္ၿပီး သီးနဲ႕ အေတာ္ဒုကၡမ်ားသြားတယ္ ။ ၿပီးေတာမွ သည္ဆရာ ငါ႔ကိုေသေၾကာင္းၾကံတယ္ဆုိၿပီး ရန္လုပ္မလုိ႔ ေဆာ႔ ခရတၱိကို ခမူးရွဴးထိုး လိုက္ရွာတယ္ ။

ဒီအခ်ိန္ ဆရာၾကီးက ကမ္းေပၚေရာက္ေနၿပီ။

ကမ္းစပ္ေရာက္ၿပီး ေဒါသတၾကီးနဲ႕ “ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘာအတြက္ေရႏွစ္သတ္တာလဲ ” ေမးတဲ႕အခါ ၊ ဆရာၾကီးက အေၿဖမေပး သူ႕ကိုပဲ ၿပန္ေမးတယ္ ။

“ ဒီမွာ သူငယ္ မင္းေရေအာက္မွာ မြန္းၿပီး အသက္ေသရေတာ႔မလုိ ၿဖစ္ေနတဲ႕အခ်ိန္တုန္းက မင္းဘ၀မွာ ဘယ္အရာကို အလုိခ်င္ဆံုး ၿဖစ္ခဲ႕သလဲ ” တဲ႕ ။

လူငယ္လည္း ရုတ္တရက္ ဘာကစ စဥ္းစားရမွန္း မသိဘူး ။ ေနာက္ေတာ႔မွ အေၿဖက အလုိေလွ်ာက္ ေရာက္လာတယ္ ။“ကၽြန္ေတာ္ေလကို လုိခ်င္တာေပါ႔ ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသက္ရွဴရဖို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အေရးၾကီးဆံုးပဲ ”

အဲဒီေတာ႔မွ ေဆာ႔ခရတၱိက အားရပါးရ ၿပံဳးၿပီး “ ေအး ၊ ဟုတ္ၿပီကြ ၊ မင္းေရေအာက္မွာတုန္းက အေရးတၾကီး အသည္းအသန္ အသက္ရွဴခ်င္ခဲ႕သလုိ ပညာဗဟုသုတကိုလဲ အဲသလုိ သဲသဲမဲမဲ အလုိရွိခဲ႕မယ္ဆုိရင္ တစ္ေန႔ ေသာအခါ ပညာရွိမုခ် ၿဖစ္လိမ္႔မယ္ ၊ ” လုိ႔ဆိုလိုက္တယ္ ။

မူရင္း  ။   ။ Eric Saperston ၏ Socrates

ဆရာ ေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသား အဟာရ

Read more »

သတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲ

လိမ္လည္ၿပီး ေအာင္ၿမင္ၿခင္းထက္

သိကၡာရွိရွိ ရႈံးနိမ္႔ရၿခင္းက

သာ၍ ၿမတ္၏ ။

 ( ေဆာေဖာကလိ(စ္) )

၀ါရွင္တန္တြင္ ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲ စတုတၳပြဲစဥ္က်င္းပသည္႔အခါ ေတာင္ကာရို လိုင္းနားၿပည္နယ္မွ လက္ေရြးစင္တစ္ဦးၿဖစ္သူ ရိုဇလီ အဲလီယတ္ အား avowal( ၀န္ခံၿခင္း အတိအလင္း ဖြင္႔ဟေၿပာဆိုၿခင္း) ဆိုသည္႔စကားလံုးကို စာလံုးေပါင္းခိုင္းသည္။ရိုဇလီ ေတာင္ပို္င္းသံ၀ဲ၀ဲႏွင္႔ ေၿပာလုိက္သည္႔ စာလံုးေပါင္းကို ဒိုင္လူၾကီးေတြမသဲကြဲၾက။ l ေရွ႕ စာလံုးကို a ႏွင္႔ေပါင္းသြားသလား e ႏွင္႔ ေပါင္းသြားသလား မေ၀ခြဲႏိုင္ၾက။အသံဖမ္းတိပ္ေခြကိုၿပန္ဖြင္႔ၿပီး အၾကိမ္ၾကိမ္နားေထာင္သည္ ။ မိနစ္အေတာ္ၾကာသည္႔တုိင္ ဘယ္လုိမွ ဆံုးၿဖတ္မရႏိုင္။

ေနာက္ဆံုး၌ ဒိုင္ခ်ဳပ္ၿဖစ္သူက ဂၽြန္လိြဳက္က ကိစၥႏွင္႕ပတ္သတ္၍ အမွန္ကို သိႏိုင္သည္႔ တစ္ဦးတည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္ၿဖစ္သူ ရိုဇလီထံမွပင္ အေၿဖေတာင္း ရေတာ႔သည္ ။ “ L ေရွ႕က စာလံုးကို a လို႕ေၿပာလိုက္သလား e လို႔ ေၿပာလိုက္သလား ” ဟု သူကေမးသည္။
ရိုဇလီမွာ သူမအနီးတြင္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ စာလံုးေပါင္း သမားေလးေတြ ၀ိုင္းရံေနသည္ ၿဖစ္ရာ အဲသည္ေလာက္ ၾကာသြားၿပီးသည္႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ တီးတိုးစကားသံမ်ားေၾကာင္႔ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုမွန္ကို သိေနၿပီၿဖစ္သည္။ သူကမဆိုင္းမတြပင္ ေနရာမွထလာၿပီး သူစာလံုးေပါင္းမွားသြားေၾကာင္း e ဟုေၿပာလိုက္မိေၾကာင္း အေႏွာင္႔ အေႏွးကင္းစြာေၿဖလုိက္သည္။
ရိုဇလီ စင္ေပၚက ဆင္းလာသည္႔အခါ၌ အဲသည္ေန႔က ၿပိဳင္ပြဲသတင္း လာယူသည္႔ သတင္းေထာက္ တစ္ဒါစင္
ခန္႔အပါအ၀င္ ပရိတ္သတ္ အားလံုးပင္ သူမ၏ ရိုးေၿဖာင္႔တည္ၾကည္မႈ႕ကို ေလးစားႏွစ္သက္ေသာ သ ေဘာၿဖင္႔ မတ္တပ္ရပ္ကာ လက္ခုပ္ၾသဘာေပးၾကေလသည္။
အဲသည္ေန႔ကပြဲတြင္ ရိုဇလီ ဗိုလ္မစြဲခဲ႕ပါ ။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ႏိုင္သူတစ္ဦး ၿဖစ္ခဲ႕သည္ကား အမွန္ပင္။

[ မူရင္း ။ ။ God's Little Devotional Book For Students မွ Spelling Bee ]
ဆရာ ေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသား အဟာရ

Read more »

ခြင္႔လႊတ္ၿခင္း သင္ခန္းစာ

ဓနထက္

သီလကို

ဦးစားေပးပါ ။

(ေအေမာ႔စ္ ေလာရင္႔(စ) )

၄၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီးသည္႔ ေနာက္မွာေတာ႔ မာသန္ သိကၽြမ္းသူတစ္ဦးကို နာမည္ မွတ္မိဖို႔ မလြယ္ေတာ႔ပါ။ တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္တုန္းက သတင္းစာပို႔ခဲ႔ဖူးသည္႔ အိမ္တစ္အိမ္မွ အမ်ိဳးသမီးၾကီး၏ နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္လံုး၀ ေမ႔သြားခဲ႔ပါၿပီ။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္ ။ ၀စၥကြန္ဆင္ ၿပည္နယ္ မရင္နက္ၿမိဳ႕မွာ ။ ကၽြန္ေတာ္က ၁၂ ႏွစ္သားပဲ ရွိေသးသည္။သုိ႔ေသာ္ အဲသည္ အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္႔အား သည္အမ်ိဳးသမီးၾကီး ေပးခဲ႔သည္႕ သင္ခန္းစာတစ္ ခုကိုကား မေန႔တစ္ေန႔ကလုိ ပင္ပီပီၿပင္ၿပင္ မွတ္မိေနဆံ ၿဖစ္သည္ ။ တစ္ပါးသူသုိ႔ လက္ဆင္႔ကမ္းမွ် ေ၀ခ်င္စရာ“ ခြင္႔ လႊတ္ၿခင္း ” သင္ခန္းစာ တစ္ခု။

စေနေန႔ တစ္ညေနမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ တစ္ခုလုပ္မိၾကသည္။ အဲသည္ အမ်ိဳး သမီးၾကီး၏ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚသို႔ သူ႔အိမ္ေနာက္ဘက္ မၿမင္ကြယ္ရာတစ္ခုမွ ေက်ာက္ခဲႏွင္႔ ပစ္ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က တစ္ၿခားဘာမွ မဟုတ္ အိမ္ေခါင္းမုိးေဇာင္းမွ လိမ႔ဆင္းၾကလာသည္႔ ေက်ာက္ခဲဒံုးပ်ံေတြ ေခါင္မိုးအစြန္းမွ ေန၍ ၿခံထဲသုိ႔ အရွိန္ွႏွင္႔ ထိုးက်သြားပံုမွာ ဥကၠာခဲေၾကြသည္ႏွင္႔ တူလွသည္ဟူ၍ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာက်ၾကၿခင္းသာ ၿဖစ္သည္။
တစ္ၾကိမ္မွာေတာ႔ အလြန္ေခ်ာမြတ္သည္႔ ေက်ာက္ခဲတစ္လံုး ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ရၿပီး ယူပစ္လိုက္သည္႔အခါ ေက်ာက္ခဲက လက္ထဲေခ်ာကာ ေခါင္းမိုးေပၚမေရာက္လဲ အမ်ိဳးသမီးၾကီး၏ အိမ္ေနာက္ေဖး ဆင္၀င္မွ ၿပတင္းေပါက္တစ္ခုကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္သည္။ မွန္ကြဲသံၾကားသည္ႏွင္႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ႏွစ္ေယာက္သား ကၽြန္ေတာ္တို႔လႊတ္သည္႔ ဒံုးပ်ံထက္ ပို၍ လွ်င္ၿမန္ေသာႏႈန္းၿဖင္႔ ေၿပးလာခဲ႔ၾကသည္။
အဲသည္ညမွာေတာ႔ လက္သည္ေပၚမွာ ေၾကာက္ေသာစိတ္ ဖိစီးေနသၿဖင္႔ မွန္ကြဲသည္႔ကိစၥကို အမ်ိဳးသမီးၾကီး
ဘက္မွ ကၽြန္ေတာ္လံုး၀မစဥ္းစားႏိုင္ခဲ႔ ။ သို႔ေသာ္ေနာက္ရက္ အနည္းငယ္ၾကာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုပ္မွန္း ဘယ္သူ
မွမသိဟုစိတ္ေအးရၿပီ ဆိုသည္႔ အခါ၌မူ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင္႔ အမ်ိဳးသမီးၾကီးမွာ ထိခိုက္နစ္နာရၿခင္း အတြက္
အၿပစ္ရွိသလုိ ခံစားလာရသည္။အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ေန႔စဥ္ကၽြန္ေတာ္သတင္းစာ ပို႔တိုင္း အၿပံဳးႏွင္႔ပင္ ဆီးၾကိဳသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ႔ၾကာေလ သူႏွင္႔ေတြ႔ ရလွ်င္ အေနရခတ္ေလၿဖစ္လာသည္။သုိ႔ႏွင္႔ သတင္းစာပို႔ခရသည္႔ ေငြေလးကို စုမည္ဟုကၽြန္ေတာ္ဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ သံုးပတ္ခန္႔ၾကာသည္႔အခါ၌ ၿပတင္းေပါက္ၿပင္ဆင္ရန္လံုေလာက္သည္႔ ပမာဏဟု ကၽြန္ေတာ္ယူဆသည္႔ ေငြခုႏွစ္ေဒၚလာ စုမိသည္။ သည္ေငြကို စာအိတ္ထဲတည္႔ၿပီး ေနာက္ မွန္ကြဲသြားသည္႔အတြက္ ၀မ္းနည္းပါေၾကာင္း ၊ ယခုေငြ ခုႏွစ္ေဒၚလာၿဖင္႔ ၿပန္လည္ၿပင္ဆင္၍ရႏိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင္႔ပါေၾကာင္း စာတစ္ေဆာင္ပါေရး၍ ထည္႔သည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေအာင္ေစာင္႔ကာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးအိမ္နား ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ေလွ်ာ္ေၾကးေပးသည္႔ စာအ်တ္ကိုသူ႔အိမ္တံခါးက စာတိုက္ပံုးထဲ ထည္႔သည္။
အဲသည္ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲ တအားေပါ႔ပါးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မွာ လြတ္လပ္သြားသည္။ အဖြားၾကီးႏွင္႔ေတြ႔လွ်င္ သူ႔မ်က္ႏွာကို တည္႔တည္႔ၾကည္႔ရဲၿပီ၊ အဲသည္လုိလည္း ၾကည္႔ခ်င္လွၿပီ။
ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ သတင္းစာသြားေပး၍ သူက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ၿပံဳးၿပီး ႏႈတ္ဆက္သည္႔ အခါကၽြန္ေတာ္လဲ အလားတူတုန္႔ၿပန္ႏိုင္ခဲ႕သည္။
အမ်ိဳးသမီးၾကီးက သတင္းစာယူရင္း ေက်းဇူးတင္စကားဆုိသည္။ အဲသည္ေနာက္၊ “ ေဟာသည္မွာကြယ္၊ မင္းအတြက္”ဆုိၿပီး အထုပ္ကေလးတစ္ထုပ္ ေပးသည္။ အထဲမွာ ကြတ္ကီ ေတြ။ေက်း ဇူးတင္ေၾကာင္း ေၿပာၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ကြတ္ကီစားရင္း သတင္းစာ ဆက္ပို႔သည္။အေတာ္မ်ား မ်ားႏႈိက္စားၿပီး သည္႔ေနာက္တြင္ ကြတ္ကီထုပ္ထဲမွ စာအိတ္ တစ္အိတ္ စမ္းမိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ စာအိတ္ကို ဖြင္႔ၾကည္႔သည္႔အခါ ကၽြန္ေတာ္အၾကီးအက်ယ္ အံ႕အားသင္႔သြားမိရသည္။ အထဲမွာ ေငြခုႏွစ္ေဒၚလာႏွင္႔ စာတစ္ရြက္။ စာရြက္ေပၚ၌မူ “ မင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ကြယ္ ” ဟူေသာ စာတစ္ေၾကာင္း ေရးသားထားေလသည္။

[ မူရင္း ။ ။ Jerry Harpt ၏ True Forgiveness]
ဆရာေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသား အဟာရ

Read more »

ဆင္စြယ္နဲ႔ မဟူရာ

ေတာင္ပံတစ္ဖက္စီသာပါတဲ႔ ငွက္ႏွစ္ေကာင္

ပခံုးဖက္ လက္တြဲ

ေလမွာ အတူပ်ံ၀ဲၾကေပါ႔

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ေႏြဦးရာသီမွာ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္း ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စခန္းသို႔ ရူပေဗဒကုသမႈ ရယူရန္ မားဂရက္ ပက္ထရစ္ေရာက္လာသည္။အဲ႔သည္က ၀ါရင္႔၀န္ထမ္းတစ္ဦးၿဖစ္သူ မီလီမကၠဟူးခ်္ က မားဂရက္အား စခန္းမွာရွိေနသူမ်ားႏွင္႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ တစ္ေနရာမွာ မားဂရက္ စႏၵရားၾကီး တစ္လံုးကိုၿမင္ၿပီး ၀မ္းနည္းေသာမ်က္ႏွာႏွင္႔ ေငးၾကည္႔ေနတာ သတိၿပဳမိေတာ႔ မီလီကေမးသည္။

“ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲဟင္ ”

“ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ” မားဂရက္က ေလသံေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ႏွင္႔ ဆုိသည္။ “ စႏၵရားၿမင္ေတာ႔အရင္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ သတိရလို႔ပါ၊ေလမၿဖတ္ခင္တုန္းကေတာ႔ ဂီတက ကၽြန္မဘ၀ပဲေလ၊”မီလီက မားဂရက္၏ လႈပ္ရွားမရေသာ ညာလက္တစ္ဖက္ကုိ အမွတ္မဲ႕ၾကည္႔မိသည္။ မားဂရက္ထူးခၽြန္ေသာ လူမည္းဂီတ ပညာရွင္တစ္ဦး ၿဖစ္သည္ ။တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဂီတနယ္ပယ္မွာ စြမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္႔ သူမ၏ ထူးၿခားေသာ လုပ္ရပ္တစ္ခ်ိဳ႕အေၾကာင္း မီလီအား သူေၿပာၿပေနမိသည္။ရုတ္တရက္မီလီက တစ္စံုတစ္ခု သတိရဟန္ၿဖင္႔ “ ခဏေလးေနာ္၊ ဒီမွာေနဦး၊ ကၽြန္မအခုပဲၿပန္လာခဲ႔မယ္၊”ဆုိိၿပီး ထြက္သြားသည္။ အေတာ္ေလးၾကာ၍ သူၿပန္လာသည္႔အခါ သူ႔ေနာက္မွာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ပါလာသည္။ အမ်ိဳးသမီးက ေသးေသးေကြးေကြး၊ တစ္ေခါင္းလံုးေဖြးေနသည္႔ ဆံပင္ႏွင္႔၊ မ်က္မွန္ထူထူႏွင္႔။သူက လမ္းေလွ်ာက္ အေထာက္အကူ( Walker ) ကိုအသံုးၿပဳၿပီး ေလွ်ာက္လာသည္။“ မားဂရက္ ပက္ထရစ္၊ သူက ရုသ္ အိုင္ဇင္ဘာ႔ဂ္” ဟုမိတ္ဆက္ေပးၿပီးေနာက္ မီလီကၿပံဳး၍ ေၿပာသည္။“ သူလဲ စႏၵရားသမားပဲ ၊ ဒါေပမယ္႔ မားဂရက္လုိပဲ ေလၿဖတ္ၿပီးကတည္းက စႏၵရား မတီးႏိုင္ဘူး၊ မစၥစ္ အိုင္ဇင္ဘာ႕ဂ္က ညာဘက္လက္ေကာင္းတယ္၊ မားဂရက္က ဘယ္လက္ေကာင္းတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္သာတြဲလုိက္ရရင္ အရမ္းကို အဆင္ေၿပမွာပဲလုိ႔ ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္” “ ရိႈပန္ရဲ႕ ေ၀ါ႕ဇ္ကို တီးၾကည္႔ရေအာင္လား” ရုသ္က မားဂရက္အား ေမးသည္။ မားဂရက္က ေခါင္းညိတ္သည္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စႏၵရားခံုမွာ အတူတြဲထုိင္ၾကသည္။ ခလုတ္ခံုေပၚတင္လာသည္႔ က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ လက္ႏွစ္ဖက္က တစ္ခုႏွင္႔တစ္ခု လံုး၀ဆန္႔က်င္ဘက္။ တစ္ဖက္က အၿဖဴ တစ္ဖက္က အနက္။ တစ္ဖက္က အတုိတစ္ဖက္က အရွည္။ အၿဖဴေရာင္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက တိုတုိေဖာင္းေဖာင္း၊ အနက္ေရာက္ လက္ေခ်ာင္းေတြက ရွည္ရွည္သြယ္သြယ္။ သို႔ေသာ္ စႏၵရား၏ ဆင္စြယ္ေရာင္ႏွင္႔ မဟုူရာေရာင္ ခလုတ္မ်ားေပၚတြင္ ေၿပးလႊားတီးခတ္သည္႔အခါ၌မူ လက္ႏွစ္ဖက္က တစ္စိတ္တည္းတစ္၀မ္းတည္း။
အဲသည္ေန႔မွ စတင္ကာ စႏၵရားခံုမွာ သူတို႔အၿမဲထိုင္ၿဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။ ရုသ္၏ ေကာင္းေသာညာလက္က ေတးသြားအလိုက္ (melody) ကိုတီးခတ္၍ မားဂရတ္၏ ေကာင္းေသာဘယ္လက္က ေနာက္ခံ အသံအတြဲအဖက္မ်ား(accompaniment) ကိုတီးခတ္စဥ္ မားဂရတ္၏ မသန္စြမ္းေသာ ညာဘက္လက္က ရုသ္၏ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ၊ ရုသ္၏ ခြန္အားကင္းမဲ႔ေသာ ဘယ္ဘက္လက္က မားဂရတ္၏ ေပါင္ေပၚမွာ အသီးသီးၿငိမ္သက္စြာ။သူတို႔ႏွစ္ဦး တြဲဖက္၍ ရုပ္ၿမင္သံၾကား ပရိတ္သတ္မ်ားကို ေဖ်ာ္ေၿဖခဲ႔ၾကသည္။ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၊ ဘုရားရွစ္ခိုးေက်ာင္းမ်ား၊ နာလန္ထ စခန္းမ်ား၊ ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ားတြင္ တီးခတ္ခဲ႔ၾကသည္။ စႏၵရားထိုင္ခံုမွာ အတူတြဲထုိင္ရင္းဂီတသာမက ဘ၀၏ အၿခားအၿခားေသာ က႑ရပ္မ်ားကိုပါ မွ်ေ၀ခံစားခဲ႔ၾကသည္။ ရိႈ႕ပန္၊ ဘတ္(ခ)၊ ေဗထိုးဗင္စသည္႔ ဂႏၱ၀င္ ပညာရွင္ၾကီးမ်ား၏ ဂီတလက္ရာမ်ားတြင္ ကၽြမ္း၀င္တာခ်င္းတူညီၾကသလုိ၊ ႏွစ္ဦးစလံုးမွာေၿမးၿမစ္ကိုယ္စီရွိၾကတာ၊ ခင္ပြန္း သည္မ်ား မရွိၾကေတာ႔တာ၊ သားေတြမိမိတို႔ထက္ အရင္ကြယ္လြန္ခဲ႔ၾကတာ၊ စသည္ၿဖင္႔ သူတို႔ဘ၀ၿဖစ္ ရပ္ေတြကလည္း ထင္တာထက္ပို၍ အမ်ားၾကီးတူညီေနၾကတာ သူတို႔ေတြ႕ၾကရသည္။
တကယ္႔ဘ၀တူမ်ားပင္။
“ ကၽြန္မဆီက ဂီတကို ၿပန္ရုပ္သိမ္းသြားၾကေပမယ္႔ ဘုရားသခင္က ကၽြန္မအတြက္ ရုသ္ကို အစားထိုး ေပးခဲ႔တယ္၊”မားဂရတ္ ေၿပာေလ႔ရွိခဲ႔သည္။ ရုသ္ကလည္း “ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆံုဆည္းၿဖစ္ခဲ႔တာကေတာ႔ တကယ္႔အံ႕ခ်ီးဖြယ္ပါပဲ ” ဟူ၍ လႈိက္လွဲစြာ ဆိုသည္။
ဤသည္က ဂီတသမား အဖြားအုိ မားဂရတ္ႏွင္႕ရုသ္တို႔ ဆံုစည္းမိခဲ႔ၾကပံုအေၾကာင္းၿဖစ္၏။ သူတို႔ကို ေတးဂီတ ပရိတ္သတ္က မားဂရတ္နဲ႔ ရုသ္အတြဲဟု ေခၚေလ႔ရွိၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ကမူ ဆင္စြယ္နဲ႔ မဟူရာ ဟူ၍ သူတို႔ဘာသာ နာမည္ေပးထားၾကေခ်သည္။

[မူရင္း ။ ။ Margaret Patrick ၏ The Story of Margaret and Ruth]
ဆရာေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသားအဟာရ

အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ခုရေစၿခင္း ငွာ စာကိုေရးပါ၏ ။ ႏွစ္သက္စြာ ခံစားႏိုင္ၾကပါေစ. . . .

Read more »

ေရႊငါးေလးေတြအေၾကာင္း

ေရႊငါးေလး တစ္ေကာင္အိမ္မွာအလွေမြးရာမွာ ေကာင္းေသာအခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိသည္။ အလြန္အရြယ္ ငယ္ေသးသည္႔ ကေလးမ်ားပင္ တာ၀န္သိစိတ္ရွိေအာင္ သူသင္ေပးႏိုင္သည္။ေခြးေလးမ်ားလို သူ႔ကိုလမ္း ထုတ္ေက်ာင္းေပးစရာမလုိ။ အိမ္မွာရႈပ္ပြေအာင္ သူမလုပ္။ က်င္ၾကီးက်င္ငယ္လည္းမစြန္႔။ ၿပီးေရႊငါးေလး တစ္ေကာင္ႏွင္႔တစ္ေကာင္ ရုပ္ခ်င္းလည္းဆင္တူၾကသည္။အဲသည္ေနာက္ဆံုးအခ်က္ အလြန္အေရးၾကီး သည္။ အေၾကာင္းက ေရႊငါးေလးေတြမွာရွိသည္႔အားနည္းခ်က္တစ္ခုႏွင္႔ ဆက္စပ္ေန၍ပဲ ၿဖစ္သည္။ ေရႊငါးေလးေတြသည္ အေတာ္ပင္သက္တမ္းတုိေတာင္းလွသည္။

ကၽြန္မမွာ သမီး ၄ ေယာက္ရွိသည္ အၾကီးဆံုးသမီး အင္နာႏွင္႔ အငယ္ဆံုးသမီး အယ္လီယာနာက တစ္ေယာက္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္ ၁၂ ႏွစ္ကြာသည္။ အသက္ခ်င္းၿခားနားၾကေသာ္လည္း သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အေတာ္ပင္ ပူးမိၾကသည္။ ဒါ႔ေၾကာင္႔လညး္ အယ္လီယာနာက ညဘက္အေမွာင္ထဲ အိပ္ရမွာေၾကာက္သည္ ဆိုသည္႔အခါ အင္နာက နည္းလမ္းရွာ၍ ေၿဖရွင္းေပးၿခင္းၿဖစ္သည္။

ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ အိပ္ခန္း ၄ ခန္းရွိသည္။ အယ္လီေလး အသက္ ၂ ႏွစ္ခြဲရွိ၍ အိပ္ရာခြဲသိပ္ရမည္႔ အခါသူ႔ အထက္က အစ္မ ေကလာႏွင္႔ တစ္ခန္းတည္း သိပ္ရန္စီစဥ္ခဲ႔သည္။ သမီးၾကီးႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ခန္းစီရၾကသၿဖင္႔ ေက်နပ္ၾကသည္။ အယ္လီႏွင္႔ ေကလာကို တစ္ခန္းတည္း သိပ္ေတာ႔ အယ္လီကညအ ေမွာင္ေၾကာက္သၿဖင္႔ မီးဖြင္႔ထားခ်င္သည္။ ေကလာက မီးလင္းလွ်င္မအိပ္တတ္။ သည္ၿပႆနာကို အေၿဖရွာ ဖုိ႔ အတြက္ အင္နာ စဥ္းစားသည္။ သူေတြ႔သည္႔ အေၿဖက ေရႊငါးေလး တစ္ေကာင္ေမြးဖို႔ပဲၿဖစ္သည္။အင္နာက အယ္လိီအတြက္ ပလတ္စတစ္ ငါးကန္ေလးတစ္ကန္ ၀ယ္သည္။ ကန္ထဲမွာ ငါးကေလး ကူးခတ္သြားလာရန္ ေရထည္႔သည္။ ေရာင္စံုေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြ ထည္႔သည္။ ၿပီး ၊ ငါးကန္ေလး လင္းေနရံု မီးသီးေသး ေသးေလးတစ္လံုး ထြန္းေပးသည္။အယ္လီက ငါးကန္ကုိ သူ႔အိပ္ရာ ခုတင္နံေဘးရွိ စင္ကေလးမွာ ထားသည္.သည္ကန္က အလင္းေရာင္ေလးေၾကာင္႔သူ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ႏိုင္သည္။ အိပ္ခါနီးမွာ တီးတုိးနႈတ္ဆက္စကားေၿပာရန္ အေဖာ္လည္းရသည္။ ငါးကန္အလင္းေရာင္က ခပ္မွိန္မွိန္ေလးသာ ဆုိေတာ႔ ေကလာအတြက္လည္း အေႏွာက္အယွက္မၿဖစ္။ ၿပီး ေကလာအတြက္လဲ ေရႊငါးေလးတစ္ေကာင္ ေမြးရၿခင္း အတြက္ ႏွစ္သက္မႈႈ႕ရွိသည္။
အယ္လီက ငါးေလးကို နာရီအတိအက် အစာေကၽြးသည္။ ငါးကန္သန္႔ရွင္းလုပ္ေပးရန္လည္း လူၾကီးေတြကို ခဏခဏခိုင္းတတ္သည္။ သူ႔ငါးေလး အဆိပ္မိၿပီး ေသမသြားေစရန္အတြက္လည္း ကန္ေရထဲကို ကလို ရင္း ဖ်က္ေဆးရည္မ်ား အၿမဲဂရုစိုက္ထည္႔ေပးသည္။
ထို႔ၿပင္သူ႕ငါးေလးကို နာမည္ေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု တီထြင္ဖန္တီးၿပီး ေပးေနေလ႔ရွိသည္။ သည္တစ္ေန႔
“ေဂ်ာ(စ)” လို႔ေခၚေနရာက ေနာက္တစ္ေန႔ “ ဆြင္မီ ” ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္သြားမည္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႔လည္း “ ပက္(တ)စီ ”၊ “ေမဘယ္လ္” စသၿဖင္႔ အံသည္အခ်ိန္အခိုက္အတန္႔အဖို႔ သူႏွစ္သက္ေနသည္႔ လူနာ မည္တစ္ခုခု မွည္႔ခ်င္ မွည္႔ထားတတ္သည္။ ၿပီးငါးကေလးက သူ႔သေဘာအတိုင္း အထီးၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္လိုက္ အမ
ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္လိုက္ အၿမဲေၿပာင္းလဲ၍ ေနတတ္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ဆိုးသည္က ေရႊငါးေလးေတြအသက္မရွည္ၾကၿခင္း ၿဖစ္သည္။ အဲ႔သည္အတြက္ ကၽြန္မတို႔ လူၾကီး ေတြအားလံုး စုေပါင္းကာ အယ္လီ႕ကန္ထဲမွာ ငါးအရွင္ေလးတစ္ေကာင္ အၿမဲရွိေနေအာင္ စီမံေပးထား ရန္ၾကံစည္ၾကည္။ ညအိပ္ခါနီး အယ္လီ႕ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီးတုိင္း ကန္ထဲကငါးေလးကို ကၽြန္မအကဲ ခတ္ရ သည္။ညဘက္တစ္ေရးႏိုးမွာ သူတို႔တစ္ေတြကုိ ေစာင္လုိက္ၿခံဳေပးရင္းလည္း ငါးေလးကို ကၽြန္မၾကည္႔ရသည္။ ေနာက္တြင္ သမီးၾကီးအင္နာလည္း ညအိပ္ရာမ၀င္မွီ ငါးေလးကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကည္႔ရႈ႕စစ္ေဆးေလ႔ရွိတာ ေတြ႔လာရသည္။ငါးေလး ပါးဟပ္နားတစ္၀ုိက္က သိပ္မေကာင္းခ်င္ေတာ႔တာ တစ္ေယာက္ေယာက္က စတင္သတိၿပဳမိၿပီဆိုလွ်င္ေရႊငါးေတြေရာင္းေသာ ဆုိင္သုိ႔ တိတ္တဆိတ္သြား၀ယ္ကာ အသစ္တစ္ေကာင္လဲထည္႔ေပးရန္ ခပ္ၿမန္ၿမန္စီစဥ္ရသည္။ ငါးေလးတစ္ေကာင္ကို ဆင္႔ငါးဆယ္မွ်ေပးရေလ႔ ရွိရာ မမ်ားလွေသာ သည္တန္ဖိုးေလးႏွင္႔ ကေလးတစ္ေယာက္၏ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕ကို ကၽြန္္မတို႔ထိန္းသိမ္းေပးၾကၿခင္း ၿဖစ္သည္။အယ္လီကလည္း သူငါးေလး သက္တမ္းဘယ္ေလာက္ရွည္ရွည္ ေနရမလဲ တစ္ခါမွ်ေမးၿမန္းၿခင္းမရွိခဲ႕။အင္နာေကာလိပ္ေက်ာင္းသြားတက္ခါနီး ႏွစ္ပတ္အလုိမွာ အယ္လီ ၆ ႏွစ္ၿပည္႔သည္။ သမီးၾကီးႏွင္႔ခြဲရေတာ႔မည္ဆိုတာ ေတြးၿပီး ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အေတာ္ပင္ခံစားေနရသည္။ သုိ႔ေသာ္တစ္ဖက္မွာ ပို၍ ေတြးပူေနရသည္က အယ္လီကေလး ဘယ္လုိေနမည္လဲ ဆိုတာပဲ ၿဖစ္သည္။
အင္နာသြားခါစ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ အယ္လီ အၿပင္ဘက္သိပ္မထြက္။ သူ႔အခန္းေလးထဲမွာပဲ ၿငိမ္၍ ေန သည္။ေနာက္ေတာ႔ သူ႔အမဆီ ဖုန္းဆက္၍ ရတာ ရုပ္ပံုေလးေတြဆြဲၿပီး ပို႔ေပးႏိုင္မွာေတြေၾကာင္႔ သူလဲအ ၿခားသူမ်ား
လိုပဲ တၿဖည္းၿဖည္း ေနသားက်လာသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ အရင္က ထမင္း၀ိုင္းမွာ လူ ၆ ေယာက္ထိုင္ေနရာက
အခု ၅ ေယာက္ ၿဖစ္သြားသည္႔အခါ ဟာေနသလုိခံစားမိၾကရေသးသည္။ေနာက္ပိုင္း အင္နာလည္း သူ႔ေက်ာင္းမွာ ေနသားက်ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိေနတာသိရေတာ႔ ကၽြန္မတို႔အားလံုး လည္းစိတ္ လက္ေပါ႔ ေပါ႔ပါးပါး ၿဖစ္သြားၾကသည္။ တစ္ညမွာေတာ႔ အယ္လီ ႏွင္႔ ေကလာတုိ႔ ညအိပ္ဖို႔အတြက္ ၿပင္ဆင္ေပးစဥ္ အယ္လီကေမးသည္။
“ ေမေမ ဒီငါးေလးေသသြားရင္ မမအင္နာ အိမ္ၿပန္လာၿပီး အသစ္တစ္ေကာင္လဲေပးမွာလားဟင္” ဟူ၍။
ကၽြန္မ အံ႕အာသင္႔သြားသည္။
သုိ႔ေသာ္ တကယ္ေတာ႔ သည္ကိစၥက အံ႕ၾသစရာမဟုတ္။ ကေလးေတြလည္း ပတ္၀န္းက်င္ကိုၿမင္ တတ္ေတြ႔တတ္သတိမူတတ္ၾကသည္သာပင္။ ကၽြန္မ သူ႔ကိုၿပံဳး၍ၾကည္႔ကာ ၊ ေရႊငါးေလး တစ္ေကာင္ေသ သြားတိုင္း အသစ္တစ္ေကာင္ လဲေပးသည္႔အေၾကာင္း သိတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ ေမးၾကည္႔မိသည္။
အယ္လီက ပုခံုးကိုသာတြန္႔၍ၿပသည္။ အခုရွိေနတဲ႔ငါးေလးဟာ ဟုိအရင္တုန္းက အင္နာစ၀ယ္လာခဲ႔တဲ႔ ငါးေလးမဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိရေတာ႔ သူ႔စိတ္ထဲဘယ္လုိခံစားရလဲ ေမးသည္႔အခါ ဘာမွမၿဖစ္ပါ ဘူးဟု ေၿဖသည္။
အဲ႔သည္အတြက္သူ႔မွာ ၿပႆနာမၿဖစ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူနွင္႕ အင္နာ ကစားေနၾကသည္ ဟူ၍ပဲသေဘာ ထားသည္။ငါးကေလးေသသြားတာကို သူ၀မ္းနည္းေနမွာစုိး၍ အင္နာက သူမသိေအာင္ အသစ္တစ္ေကာင္ လဲထည္႔ေပးသည္။သူက အဲ႔ဒါကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အလုိက္သင္႔ေနသည္။ ကၽြန္မ ယခုမွပင္သေဘာ ေပါက္ရေတာ႔သည္။ သမီး အယ္လီ႕အိပ္ရာနံေဘးရွိ ငါးကန္ထဲ၌ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကူးခတ္လွ်က္ရွိေသာ အရာေလးသည္ ညီအစ္မႏွစ္ဦး အၿပန္အလွန္ ေမတၱာဖလွယ္မႈ၏ အမွတ္သေကၤတကေလး ၿဖစ္ေနေခ်သည္
တကား။ 

ငါးေလးေတြသာ ေၿပာင္းလဲေနေသာ္လည္း ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈ အမွတ္သေကၤတကား မေၿပာင္းမလဲ တည္ၿမဲေနေခ်သည္။ သူတို႔အခန္းထဲက မီးကိုမွိတ္ၿပီးသည္႔ေနာက္တြင္မွိန္မွိန္ေလးလင္းေနေသးသည္႔ ငါးကန္ငယ္ကို ၾကည္႔ကာ အေတြးတစ္ခု ေခါင္းထဲ၀င္လာသည္။
“ ေရႊငါးေလးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လုိ႔ ေနာက္ထပ္ ေကာင္းတဲ႔အခ်က္ တစ္ခု ရွိေသးတာကိုး၊” ဟူ၍။

( မူရင္း ။ ။ Marsha Arons ၏ The Thing About Goldfish)
ဆရာေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသားအဟာရမ်ား

Read more »

အေမ႔မ်က္ႏွာေပၚက အမာရြတ္

ေကာင္ေလးက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ သူ ပထမဆံုးၾကံဳရသည္႔မိဘဆရာအသင္းအစည္းအေ၀းအတြက္ အေမ႔ကိုဖိတ္ခုိင္းေတာ႔သူဖိတ္သည္။ သို႔ေသာ္အေမတကယ္တက္မည္ ဆိုသည္႔အခါ သူလန္႔သြားသည္။ သူ႔မိခင္ကို အတန္းေဖာ္မ်ားနဲ႕ ဆရာမပထမဆံုး အၾကိမ္အၿဖစ္ ၿမင္ၾကရေတာ႔မည္ဆုိတာေတြးကာ သူထူထူပူပူၿဖစ္သြားသည္။မိခင္က နဂိုမူလ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသူတစ္ဦးၿဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္မ်က္ႏွာ ညာဘက္ၿခမ္းမွာအေတာ္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး အမာရြတ္ၾကီး တစ္ခု ထင္ေနသည္။ေကာင္ေလးက သည္အမာ ရြတ္အေၾကာင္းမၾကားခ်င္။သည္အမာရြတ္ၾကီး ဘာေၾကာင္႔ရသလဲဘယ္လုိရသလဲ မသိခ်င္။ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္ ေတာ႔ မွ သူမေမး။
အစည္းအေ၀းမွာ အၿခားလူမ်ားႏွင္႔ဆံုၾကေတာ႔၊ သူ႔မိခင္မွာ အမာရြတ္ရွိတာမွန္ေသာ္ လည္းပင္ ကုိယ္အ လွရွိ တာ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာတာေတြေၾကာင္႔ လူေတြက သေဘာက်ၾကသည္။ဒါကုိၿမင္ေသာ္လည္း ေကာင္းေလး ရွက္ရြံ႕စိတ္မေၿပ၊ေရွာင္ဖယ္ပုန္းလွ်ိဳး၍ပဲေနသည္။

သုိ႔ေသာ္တစ္ေနရာမွာေတာ႔ ဆရာမႏွင္႔သူ႕မိခင္တုိ႔ စကားေၿပာေနၾကတာ သူၾကားရသည္။

“မ်က္ႏွာေပၚက အမာရြတ္က ဘယ္လုိရတာလဲ” ဆရာမကေမးသည္။
“သားေလးႏို႕စို႔အရြယ္တုန္းကေပါ႔၊ သူ႕အခန္းထဲ မီးေလာင္ေတာ႔ သားက ခုတင္ေလးထဲမွာ၊အခန္းထဲမီးေတြ တဟုန္းဟုန္းဆိုေတာ႔ ဘယ္သူမွ မ၀င္ရဲဘူး၊ ကၽြန္မအတင္းေၿပး၀င္တာ၊ အဲ႔ဒီမွာ အေပၚက ထုပ္ တန္း ၾကီး တစ္ခုၿပဳတ္က်လာေတာ႔ ကၽြန္မသားအေပၚေၿပးၿပီးကာလိုက္တာ၊ကၽြန္မကို ရိုက္မိၿပီး အဲ႔ဒီမွာတင္ ေမ႔လဲ သြားတယ္၊ ကံအားေလွ်ာ္စြာပဲ မီးသတ္သမား ေရာက္လာၿပီး ၀င္ကယ္လုိ႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္လံုး အသက္ခ်မ္းသာရာ ရတာ၊” မိခင္က မ်က္ႏွာေပၚရွိအမာရြတ္ကို စမ္းရင္း ၿပန္ေၿပာၿပေနသည္။ “ တစ္သက္လံုး အမာရြတ္ၾကီး တစ္ခုေတာ႔ ထင္သြားတာေပါ႔ေလ၊ ဒါေပမယ္႔ ဒီအတြက္ ကၽြန္မတစ္ခါမွ ၀မ္းမနည္းမိပါဘူး၊”  တဲ႔ ၊ အေမကဆိုသည္။
သည္စကားၾကားေတာ႔မွ ေကာင္ေလးမ်က္ရည္ေတြ အ၀ိုင္းသားႏွင္႔ ေၿပးထြက္လာကာ အေမ႔ကိုဖက္သည္။ သူ႔အတြက္ အသက္ေပးကာကြယ္မည္႔ အေမ၏ ေစတနာ အေမ႔ေမတၱာကို ခံစားရကာသူ႕ရင္ထဲ လႈိက္၍ ေနသည္။ အဲ႕သည္ေန႔တစ္ေန႔လံုး အေမ႔လက္ကို သူတင္းတင္း ဆုပ္ထားသည္။တစ္ခ်က္မွ်ပင္ မလႊတ္ေတာ႔။

မူရင္း ။ ။ Lih Yuh Kuo ၏ The Scar
ဆရာ ေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသားအဟာရ

Read more »

အေဖနဲ႕ကၽြန္ေတာ္

အေတြ႔အၾကံဳဆိုတာ

အရက္စက္ အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုး

ဆရာပဲ၊

ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒီက သင္ခန္းစာယူစမ္းပါ၊

ယူၿဖစ္ေအာင္ယူပါ၊

(စီ၊ အက္စ္၊ လူး၀စ္)

စပိန္ၿပည္ ေတာင္ပိုင္းရွိ အက္စတီပိုနာဆိုသည္႔ ေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကီးၿပင္းခဲ႔သည္။ကၽြန္ေတာ္အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ တစ္ေန႔နံနက္မွာ အေဖက သူ႔အား ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင္႔၁၈ မိုင္အကြာေလာက္မွာရွိသည္႔ မီဂ်ား(စ္) ရြာသုိ႔ ကားေမာင္းပို႔ခြင္႔ေပးသည္။ အဲသည္လိုခြင္႔ေပးၿခင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကားကို အနီးရွိ ၀ပ္ေရွာ႔တစ္ခုမွာ ေရေဆးဆီထိုး လုပ္ေပးရန္ပါ တာ၀န္ယူရသည္။

အဲသည္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ကားေမာင္းတတ္စ၊ ကားကိုကိုင္တြယ္သံုးစြဲခြင္႔လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ မရဘူး ေသးသည္႔ ကာလၿဖစ္ရာ အေဖေၿပာလာသည္႔ အခါ ကၽြန္ေတာ္အလွ်င္အၿမန္ပင္ေခါင္းညိတ္ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္အေဖကို မီဂ်ား(စ္) သို႔ကားေမာင္းပို႔သည္။ သည္႔ေနာက္ ညေန (၄) နာရီတိတိမွာ ၿပန္လာၾကိဳ မည္ဟုကတိေပးခဲ႔ၿပီး ၀ပ္ေရွာ႔ရွိရာ တန္းသြားကာ ကားကိုအပ္သည္။ အဲသည္ေနာက္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ကေလး ပိုေနသၿဖင္႔ ၀ပ္ေရွာ႔ အနီးရွိ ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ရုပ္ရွင္တစ္ကားႏွစ္ကား၀င္ၾကည္႔မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆံုးၿဖတ္လုိက္သည္။
ရံုထဲေရာက္ၿပီးသည္႔ေနာက္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းမ်ားထဲ ကၽြန္ေတာ္ေမ်ာပါကာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာမွန္းမသိ ၿဖစ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုးကားၿပီး၍ နာရီၾကည္႔မိသည္႔ အခါ ၆ နာရီ ထိုးေနၿပီ။ႏွစ္နာရီတိတိ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္က်သြားၿပီ။ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ေန၍ ေနာက္က်မွန္းသိလွ်င္ အေဖအၾကီးအက်ယ္ ေဒါသထြက္ေတာ႔ မည္။ကၽြန္ေတာ္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ ကားေမာင္းခြင္႔ေပးေတာ႔မည္ မဟုတ္ေတာ႔။ ထုိ႔ေၾကာင္႔အေဖအား ကားမွာၿပင္စရာေတြ ရွိေန၍ ၀ပ္ေရွာ႔က လူေတြ ထင္ထားတာထက္ အၾကာၾကီးအခ်ိန္ယူ လုပ္ကိုင္ ေနရေၾကာင္းေၿပာရန္ စဥ္းစားၿပီး လာခဲ႔သည္။
အေဖႏွင္႔ ေတြ႕၇န္ ခ်ိန္းထားသည္႔ေနရာသုိ႔ ေရာက္သည္႔အခါ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပင္ အေဖေစာင္႔ေမွ်ာ္ေန တာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ ရသည္။ေနာက္က်သည္႔ အတြက္ေတာင္းပန္ေၾကာင္း စကားပလႅင္ခံကာ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ ႏိုင္သမွ် အၿမန္ဆံုးလာခဲ႔ၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ၀ပ္ေရွာ႔မွာ ၾကီးၾကီးမားမား ၿပင္ရတာေတြ ရွိေနသၿဖင္႔ သည္ေလာက္ၾကာေနၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေၿပာလုိက္သည္႔ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ကို လွမ္းၾကည္႔ လုိက္သည္႔ အေဖ၏ အၾကည္႔ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္ေမ႔ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။
“ ေဂ်ဆင္ ၊ ဒီကိစၥ အေဖ႔ကိုလိမ္ေၿပာမွ ၿဖစ္မယ္လုိ႔ မင္းသေဘာထားတာ အေဖစိတ္မေကာင္းဘူးသား”
“ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ အေဖ၊ ကၽြန္ေတာ္အမွန္အတိုင္းေၿပာတာပဲဟာ၊”
အေဖ ကၽြန္ေတာ္ကိုထပ္ၾကည္႔ၿပန္သည္။“မင္းေပၚမလာေတာ႔ ငါ၀ပ္ေရွာ႔ကို ဘာေတြၿဖစ္ေနလဲ လွမ္းေမး တယ္၊မင္းလာမယူေသးတာတဲ႔၊ အဲ႔သည္ကားမွာ ဘာမွမၿဖစ္ဘူး ဆိုတာ ငါသိၿပီးသားေပါ႔ကြ၊”
ရုတ္တရက္ ရွက္ေၾကာက္သည္႔ စိတ္ၿဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္ထူပူ၍သြားသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုသို႔ သြားမိသၿဖင္႔ ေနာက္ က်ၿခင္းရၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း မပြင္႕တပြင္႔ ကၽြန္ေတာ္ဖြင္႔ဟ ၀န္ခံရသည္။ ကၽြန္ေတာ္စကားမ်ားကိုစူးစုိက္နား ေထာင္ရင္း အေဖမ်က္ႏွာမွာ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲသည္႔ အရိပ္လကၡဏာမ်ား ယွက္သန္းလာသည္။
“အေဖ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္တယ္သား၊ သားကိုမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္႔ကိုကုိယ္ေဒါသထြက္တာ၊ သားစဥ္း စားၾကည္႔၊ ဒီအရြယ္ေလာက္ထိ ေရာက္လာတဲ႔အခ်ိန္ သားမွာ အေဖ႔ကိုလိမ္ေၿပာရမယ္ ဆိုတဲ႔စိတ္မ်ိဳး ရွိေနတာ အေဖညံ႕လို႔ပဲ၊ အေဖေမြးထားတဲ႔ သားဟာ ကုိယ္႔အေဖကိုေတာင္မွ အမွန္အတိုင္း မေၿပာႏိုင္တဲ႔လူ တစ္ ေယာက္ၿဖစ္ေနတာ အေဖ အသံုးမက်လုိ႔ပဲ၊ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အေဖ မေအာင္ၿမင္ခဲ႔ဘူး၊ အခုအေဖ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးၿပန္မယ္၊ သားကိုၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ႔တဲ႔ ဒီႏွစ္ကာလေတြအတြင္း အေဖဘာအမွားေတြ က်ဴးလြန္မိခဲ႔သလဲ အေၿဖေပၚတဲ႔အထိ အေဖစဥ္းစားသြားမယ္၊”
“အေဖ ၊ အိမ္အထိက ၁၈ မိုင္ေတာင္ေ၀းတယ္ အေဖရယ္၊ ၿပီးေတာ႔ေမွာင္လဲေမွာင္ေနၿပီ၊ ဒီေလာက္အေ၀း
ၾကီးအေဖေလွ်ာက္လုိ႔ ဘယ္ၿဖစ္မလဲ၊”
ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္တာ ကန္႔ကြက္တာ ေဖ်ာင္းဖ်ေၿပာဆိုတာေတြအားလံုးပင္အခ်ည္းႏွီးသာ ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ အေဖ အၾကီးအက်ယ္ စိတ္မခ်မ္းမသာၿဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ႔မိၿပီ။ ယခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႕တစ္သက္တာ
မွာ အထိခိုက္အနာက်င္ရဆံုး သင္ခန္းစာ တစ္ခုကၽြန္ေတာ္ခံယူရေတာ႔မည္။
ဖုန္ထူေသာထိုလမ္းအတိုင္း အေဖေလွ်ာက္သြားသည္႔အခါ ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚ ေၿပးတက္ၿပီး အေဖ႔ေနာက္က
လိုက္ရသည္။ သည္မွ်ဆိုလွ်င္ အေဖရပ္ေလမည္လား၊ အေဖေလွ်ာက္ေတာ႔မည္လားေမွ်ာ္လင္႔ၿခင္းၾကီး စြာၿဖင္႔တစ္လမ္းလံုး ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးလာသည္။ အေဖကၽြန္ေတာ္ကို တစ္ခြန္းမွ် ၿပန္မေၿပာ။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ေတြေ၀ေငးေမာကာသာ ေလွ်ာက္၍သြားေနသည္။ ၁၈ မိုင္လံုးလံုး အေဖ လမ္းေလွ်ာက္ သည္႔ေနာက္က ပွ်မ္းမွ် တစ္နာရီ ၅ မိုင္ႏႈန္းေလာက္ၿဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္ကားေမာင္းလိုက္ပါလာရသည္။
ကၽြန္ေတာ္ဘ၀တစ္သက္တာတြင္ အေဖ႔ကို အဲသည္လုိ ကိုယ္ပင္ပန္းၿခင္း စိတ္ပင္ပန္းၿခင္း ၾကီးစြာခံ စားေန ရသည္႔အေနအထားၿဖင္႔ ၿမင္ေတြ႔ေနခံ႕ရသည္႔ ထုိစဥ္က အၿဖစ္ေလာက္ ခါးသီးဖြယ္ ရင္နင္႔ဖြယ္ ေကာင္း လွေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ိဳး မရွိေတာ႔ပါ။
သုိ႔ေသာ္ အဲသည္အၿဖစ္အဲသည္အေတြ႔အၾကံသည္ ကၽြန္ေတာ္႕ႏွလံုးသည္းပြတ္ထဲတြင္ ထာ၀ရ စြဲၿမဲ သြားေစမည္႔သင္ခန္းစာ တစ္ခုေပးခဲ႔သည္။ ေနာင္တစ္သက္ပတ္လံုး အေဖ႔ေရွ႕ေမွာက္၌ မမွန္ေသာစကားကို တစိုးတစိမွ်ပင္ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုၿဖစ္ေတာ႔။

(မူရင္း ။ ။ Jason Bocarro ၏ A Long Walk Home)
ဆရာ ေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသားအဟာရ

Read more »

ဒုကၡိတဘ၀ကို လက္မခံတဲ႔ ေကာင္ေလး

အဲသည္ရြာေက်ာင္းကေလးမွာ ေဆာင္းတြင္းအေႏြးေပးသည္႔ ေရွးမီးဖုိၾကီး တစ္ခုရွိသည္။ေက်ာက္မီး ေသြးသံုးသည္႔ ဗိုက္အိုးက်ယ္ သံမီးဖိုမ်ိုဳး။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေန႔စဥ္နံနက္ေစာေစာ လာၿပီး မီးေမႊးရသည္။ သူ႔ဆရာႏွင္႔သူ႔အတန္းေဖာ္မ်ားလာလွ်င္ စာသင္ခန္းေလးေႏြးေနေအာင္ေပါ႔ တစ္မနက္ ေက်ာင္း တက္သူေတြ လာၾကသည္႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ စာသင္ေက်ာင္းကေလးမွာမီးေတြ တဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေနတာေတြ႔ ၾကရသည္။ 

ေက်ာင္းထဲမွာ သတိေမ႔ေနသည္႔ေကာင္ေလးကို သူတို႔ ၀ိုင္း၀န္းဆြဲထုတ္ၾကသည္။ ေကာင္ေလးက ေသသလား ရွင္သလားမခြဲၿခားႏိုင္သည္႔ အေနအထားမ်ိဳး။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္း မီးေတြ အၾကီးအက်ယ္ေလာင္ထားသည္။ သူ႔ကို နီးရာနယ္ေၿမေဆးရံု သို႔ သယ္ယူခဲ႔ၾကသည္။ေဆးရံုကုတင္ေပၚတြင္ သတိလစ္တစ္ခ်က္ မလစ္တစ္ခ်က္ၿဖစ္ေနသည္႔ ၾကားက ေကာင္ေလးနားထဲမွာ ဆရာ၀န္အသံေတြ မသဲမကြဲ ၾကားေနသည္။ ဆရာ၀န္က သူ႔မိခင္အား သူမ၏သားအသက္ရွင္စရာ လမ္းမရွိသည္႔ အေၾကာင္း၊ စင္စစ္ ခႏၵာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ယခုေလာက္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးၾကီး ေလာက္ကၽြမ္းပ်က္စီး သြားၿပီးသည္႔ ေနာက္တြင္ေတာ႔ အသက္ဆက္မရွင္တာသည္ပင္ ေကာင္းေသးေၾကာင္း ေၿပာၾကားေနၿခင္းၿဖစ္သည္။
သတၱိေကာင္းသည္႔ သည္ေကာင္ေလးက ေသရမွာ ကိုအလုိမရွိ။ ငါမေသရဘူး အသက္ရွင္ရမယ္ဟုသူ အဓိ႒ာန္ၿပဳသည္။ တကယ္ပင္ သူအသက္ဆက္ရွင္လာေတာ႔ ဆရာ၀န္အံ႕အားသင္႔ရသည္။မ ေသ ႏိုင္ ေတာ႔ ပါ ဘူး ဆိုတာ ေသခ်ာသြားသည္႔အခ်ိန္ ဆရာ၀န္ႏွင္႔ သူ႔မိခင္ ေဆြးေႏြးေၿပာဆိုေနတာသူၾကားရၿပန္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္းက အသားေတြ အေၿမာက္အမ်ား မီးေၾကာင္႔ပ်က္ဆီးသြားခဲ႔ၿပီၿဖစ္ရာ ေၿခႏွစ္ ေခ်ာင္းလံုး သံုးမရေတာ႔သၿဖင္႔ တစ္သက္လံုး မစြမ္းမသန္ ဒုကၡိတဘ၀ၿဖင္႔ေနသြားရလိမ္႔မည္ ဆိုသည္႔အေၾကာင္း ၿဖစ္၏။
သည္စကား ၾကားၿပီးသည္႔ေနာက္ ေကာင္ေလး တစ္ၾကိမ္ထပ္၍ အဓိ႒ာန္ၿပဳသည္။ ငါလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္
ရမယ္၊ ဒုကၡိတ ဘ၀လံုး၀ မေရာက္ေစရ ဟူ၍။
သို႔ေသာ္ အဓိ႒ာန္ၿပဳမည္႔သာ ၿပဳရသည္။ ခါးေအာက္ပိုင္း တစ္ခုလံုးက အသက္မ၀င္၊ လႈပ္ရွားႏိုင္စြမ္းမရွိၿဖစ္ေနသည္။ ၾကံဳလွီေသးေကြးေသာ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းက ေအာက္ဘက္မွာ တြဲေလာင္းကေလး။သည္လုိၿဖင္႔ ေနာက္၌ သူေဆးရံုမွ ဆင္းခြင္႔ရခဲ႔သည္။ အိမ္တြင္ အေမက သူ႔ေၿခ ေထာက္ကေလးေတြကိုေန႔စဥ္ ႏွိပ္နယ္ေပးသည္။ သို႔ေသာ္ေၿခေထာက္ေတြက ဘာခံစားမႈ႕မွမရွိ၊ ဘယ္လုိမွလဲ လႈပ္ရွားခိုင္း၍မရ၊လံုး၀အသံုးမက်ၿဖစ္ေနသည္။
သုိ႔ေသာ္ လမ္းထေလွ်ာက္ႏိုင္ရမည္ဟူေသာ သႏၷိ႒ာန္က ခိုင္မာၿမဲ ခိုင္မာဆဲပင္။အိမ္၌သူ႔ကို အိပ္ယာ ထဲထားလွ်င္ထား ၊ မဟုတ္လွ်င္ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္၌ ထားေလ႔ရွိသည္။ေနသာေသာတစ္ေန႔၌ အေမက သူ႔ကိုေလေကာင္းေလသန္႔ရွဴရေအာင္ဟူ၍ ၿခံထဲ တြန္းယူသြားၿပီးထားသည္။ အဲ႔သည္ေန႔မွာ သူကု လားထိုင္ထဲခ်ည္း ထိုင္မေနေတာ႔ဘဲ ေအာက္သို႔ လွိမ္႔၍ ဆင္းသည္။ အဲ႔သည္ေနာက္ ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ကို ဒရြတ္ဆြဲကာ ၿမက္ခင္းမွာ ၀မ္းလွ်ားထိုး ၍ သြားသည္။သူတုိ႔ေၿမကြက္ကို ကာရံထားသည္႔ အၿဖဳေရာင္ ၿခံစည္းရိုးတန္းဆီ ေရာက္ေအာင္ အားခဲၿပီးသူသြားသည္။
သည္႔ေနာက္တြင္ ခဲယဥ္းပင္ပန္းစြာ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းကာ သူ႔ကိုယ္သူ ၿခံစည္းရိုးမွာ တြဲၿပီးထူသည္။ၿပီးလွ်င္ ငါလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ရမည္ဟူေသာ အားမာန္ၿဖင္႔ စည္းရိုးတန္းေလွ်ာက္ သည္တစ္တုိင္းမွ ဟုိတစ္တိုင္ ဒရြတ္တုိက္လွ်က္ ေရႊ႕သည္။ အဲသညမွ စတင္ကာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ၾကိဳးစားအားခဲ၍လုပ္ရာ ၿခံစည္းရိုးတန္း နံေဘးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေခ်ာမြတ္ညီညာေသာ လမ္းေၾကာင္းရာတစ္ခုပင္ ထင္လာသည္။ သူ႔အဖို႔ ေလာက၌
ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း အသက္၀င္လာေအာင္ေလ႔ က်င္႔ပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ထက္ ပို၍ ထက္သန္လိုလား အပ္ေသာ အရာမရွိခဲ႔။
သို႔ႏွင္႔ ေနာက္ဆံုး၌ ေန႔စဥ္ ႏွိပ္နယ္ကုသမႈ႕၊ မဆုတ္မနစ္ေသာ စိတ္ဇြဲႏွင္႔ ခိုင္မာေသာ သႏၷိ႒ာန္တို႔ၿဖင္႔ ၾကိဳး
စား အားထုတ္မႈ႕မ်ား ေၾကာင္႔ သူမတ္တတ္ရပ္ႏိုင္ လာသည္။ သည္ေနာက္တြင္ေတာ႔ ေထာ႔တီးေထာ႔နဲ႔လမ္း
ေလွ်ာက္ႏိုင္လာသည္။ အဲ႔သည္ေနာက္တြင္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္။ သည္ေနာက္တြင္ကား ေၿပးႏိုင္ လာေလသည္။
သူေက်ာင္းသုိ႔လမ္းေလွ်ာက္သြားသည္ဒ သည္ေနာက္ ေၿပးသြားသည္။ ေနာက္တြင္မူ ေၿပးရသည္ကိုႏွစ္သက္
ၿခင္းအတြက္ေၾကာင္႔ပင္ ေလွ်ာက္၍ ေၿပးေလေတာ႔သည္။
ေကာလိပ္ေက်ာင္းေရာက္သည္႔ အခါေၿပးခံုပစ္ အားကစားအဖြဲထဲမွာသူပါလာသည္။ေနာက္တြင္မူ တစ္ခ်ိန္ေသာအခါက အသက္ပင္ရွင္မွာ မဟုတ္ဘူးဟု ထင္ခဲ႔ရေသာ အသက္ရွင္သည္႔တုိင္ ဘယ္နည္းႏွင္႔မွ် လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ဟု ယူဆခဲ႔ရေသာ၊ ေၿပးနိုင္ဖို႔ ဆုိသညကို နည္းနည္းမွ်ပင္ ေမွ်ာ္လင္႔၍မရႏိုင္ခဲ႔ေသာ၊ အလြန္ဇြဲၾကီး လွသည္႔ ထိုေကာင္ေလး ဂလင္ကန္နင္ဟမ္သည္ တစ္ဖက္က ပညာေရးဘက္တြင္ေအာင္ၿမင္ကာ ေဒါက္တာဂလင္ကန္နင္ဟမ္ဟူ၍ ၿဖစ္လာသည္႔ၿပင္၊ တစ္မိုင္အေ၀းကို ကမၻာေပၚတြင္ အၿမန္ဆံုးေၿပးႏိုင္သူအၿဖစ္လည္း နယူေယာက္ၿမိဳ႕ ေမဒီဆင္ စကြဲယား ပန္းၿခံၾကီးထဲတြင္ စံခ်ိန္ တင္ ေၿပးၿပႏိုင္ခဲ႔ေပသည္။

{ မူရင္း။ ။ Burt Dubin ၏ The Power of Determination}

ဆရာ ေဖၿမင္႔ ၏ ႏွလံုးသား အဟာရ ရသစာမ်ား တတိယတြဲ

Read more »

အေမ

သည္ကေန ကၽြန္ေတာ္ၿဖစ္ေနသမွ်

ေနာင္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ၿဖစ္ဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္သမွ်

အားလံုးပင္

အေမေက်းဇူးခ်ည္းၿဖစ္သည္။

( ေအဗရာဟမ္ လင္ကြန္း )

Read more »